Habib Babar

Habib Babar

  • 14 yazı
  • 14 Kasım son yazı

Köşe Yazıları

VAY VAY VAY

Gazetecilik öyle dışarıdan göründüğü gibi kolay bir meslek değil. Bir fotoğraf makinesi taşımak, kamera kullanmak ya da eline mikrofon almak insanı gazeteci yapmaz. Gazetecilik emek ister, bilgi ister, tecrübe ister, en önemlisi de meslek ahlakı ve sorumluluk ister. Vay vay vay… Nereye baksak gazeteci, kiminle konuşsak basın mensubu, sosyal medyaya girsek herkes haber peşinde. Bir bakıyorsunuz birinin boynunda fotoğraf makinesi, diğerinin elinde mikrofon, bir başkasının elinde kamera… Hemen gazeteci unvanı… Peki, gazetecilik gerçekten bu kadar kolay mı? Bir makineyi boynuna asmakla, kameranın karşısına geçmekle, mikrofonu eline almakla gazeteci olunuyor mu? Eğer gazetecilik buysa vay bu mesleğin haline. Bugün geldiğimiz noktada gazetecilik mesleğinin en büyük sorunlarından biri, mesleğin emeğinin ve birikiminin yeterince anlaşılmaması. Herkesin kendisini gazeteci ilan ettiği, birkaç haber paylaşarak yılların deneyimine sahip insanlarla aynı noktada olduğunu düşündüğü bir dönemden geçiyoruz. Oysa gazetecilik, sadece görüntü almak ya da bir yerden duyulan bilgiyi sosyal medyada paylaşmak değildir. Gazetecilik, araştırmaktır, sorgulamaktır, doğrulamaktır, haberin peşinden koşmaktır. Bazen saatlerce bir kapının önünde beklemek, bazen gecenin bir yarısı telefonun çalmasını beklemek, bazen de kimsenin gitmek istemediği bir yere giderek gerçeği ortaya çıkarmaktır. Kısacası gazetecilik, büyük fedakarlıklar isteyen bir meslektir.

Yazıyı oku ›

İNSANIN YÜZÜNE GÜLÜP ARKASINDAN KONUŞMAK

Bir yerde konuşulanı başka birilerine taşımak, kendisine değer veren insanların arkasından dedikodu yapmak… Peki, insan en çok kime karşı dürüst olmalı? Hayatın içinde öyle insanlarla karşılaşıyoruz ki bazen söylediklerine değil, yaptıklarına şaşırıp kalıyoruz. Özellikle de size değer veren, sizi yanında görmek isteyen, iyi niyetle yaklaşan insanların arkasından konuşanları gördükçe insan ister istemez düşünüyor. Acaba bazı insanlar için dostluk, güven ve vefa sadece işlerine geldiği sürece mi var? Bir ortamda konuşulanı başka bir ortama taşımak… Birinin yanında başka, arkasından başka konuşmak… Duyduğu sözleri kendi yorumuyla süsleyip başka insanlara aktarmak… Üstelik bütün bunları yaparken kendisini son derece haklı görmek.

Yazıyı oku ›

CENGİZ TEKİN’E DE Mİ VEFA GÖSTERİLMEYECEK?

Bir zamanlar şarkıları dillerden düşmeyen, milyonların gönlünde taht kuran Cengiz Tekin, son günlerini hastane odasında geçirdi. Peki, yıllarca aynı sofrayı paylaştığı, dostum dediği isimler neredeydi? Arabesk müziğin unutulmaz isimlerinden, İbrahim Tatlıses’in de yakın dostu olan Cengiz Tekin’i 71 yaşında kaybettik. Bir süredir sağlık sorunlarıyla mücadele eden, aylardır hastanede tedavi gören usta sanatçının vefat haberini kızı sosyal medya hesabından duyurdu. Ardında birbirinden değerli eserler, unutulmaz şarkılar ve sevenlerinin hafızasından silinmeyecek anılar bıraktı. ‘Neden Saçların Beyazlamış Arkadaş’, ‘Zalimden de Zalim’, ‘Senin Yerine’, ‘Dert Kitabı’ ve ‘Diyemedim’ gibi şarkılarla gönüllere dokunan Cengiz Tekin, arabesk müziğin kendine özgü seslerinden biriydi. Ben Cengiz abiyi 90'lı yıllardan beri tanırım. Yeşilçam Sokağı'nda sık sık karşılaşır, sohbet eder, zaman zaman bir araya gelirdik. Kendisiyle röportajlar da yapmıştım. Mütevazı, gösterişten uzak, temiz kalpli bir insandı. Aramızda yıllara dayanan bir tanışıklık vardı. Zaman zaman telefonla konuşur, sık sık mesajlaşırdık. Onunla yaptığımız sohbetlerde yalnızca müzikten, sanattan konuşmazdık. Hayatı, dostluğu, insan ilişkilerini de konuşurduk.

Yazıyı oku ›

OYUNCULAR KAZANIYOR, YAPIMCILAR HESAP YAPIYOR, SET EMEKÇİLERİ İŞ BEKLİYOR

Dizi sektöründe neler oluyor? Bir zamanlar peş peşe yeni projelerin hayata geçirildiği, oyuncuların yeni roller için yarıştığı, yapım şirketlerinin kanallarla anlaşmak için sıraya girdiği sektör neden bugün bu kadar temkinli? Cevap belli… Maliyetler. Ancak mesele yalnızca artan maliyetlerden ibaret değil. Sektörün kendi içinde çözmesi gereken ciddi sorunlar da var. Çünkü televizyon dünyasında yıllardır süregelen bazı alışkanlıklar artık ekonomik açıdan sürdürülebilir olmaktan çıkıyor. Türk dizilerinin en önemli sorunlarından biri uzun bölüm süreleri. Bir dizinin bir bölümünün 120-150 dakikayı bulması, arkasında büyük bir çalışma temposunu da beraberinde getiriyor. Senaryo yazılıyor, oyuncular hazırlanıyor, set kuruluyor, çekimler yapılıyor, montaj ve diğer teknik işlemler tamamlanıyor. Bütün bunlar ciddi zaman ve para demek. Üstelik bir bölümün tamamlanabilmesi için bazen günlerce süren yoğun bir çalışma gerekiyor.

Yazıyı oku ›

ÖDÜL GECELERİ ÇOĞALDI, PEKİ GERÇEK HAK EDENLER NEREDE?

Son yıllarda bir ödül gecesi çılgınlığıdır gidiyor. Neredeyse her hafta başka bir ödül töreni düzenleniyor. Yılın iş insanı, yılın sanatçısı, yılın şarkıcısı, yılın oyuncusu, yılın gazetecisi, yılın televizyoncusu… Ünvanlar havada uçuşuyor, ödüller sahiplerini buluyor, kırmızı halılarda boy gösteriliyor, objektiflere pozlar veriliyor. Ertesi gün de sosyal medya ve haber siteleri bu gecelerden yansıyan fotoğraflarla dolup taşıyor. Peki, bütün bu görkemli gecelerin ardından insanın aklına bir soru geliyor. Gerçekten hak edenlere mi ödül veriliyor? Açık konuşmak gerekirse, her ödül gecesinde bu sorunun cevabını gönül rahatlığıyla verebildiğimi söyleyemiyorum. Çünkü ödül dediğimiz şey, yalnızca bir plaket, bir kupa ya da sahnede birkaç dakika boyunca alkışlanmak değildir. Ödül, emeğin, başarının, yılların birikiminin, mesleğe verilen değerin ve ortaya konulan işin karşılığı olmalıdır. Ne yazık ki bugün bazı ödül törenlerine baktığımda, ödülün anlamından çok törenin görkemi, davetlilerin kim olduğu, kimin kiminle fotoğraf çektirdiği ve gecenin ertesi gün basında ne kadar yer bulduğu konuşuluyor. Elbette güzel organizasyonlar yapılabilir, başarılı insanlar bir araya getirilebilir, sanat ve iş dünyasının önemli isimleri onurlandırılabilir. Bunların hiçbirine itirazım yok. Benim sorguladığım konu, ödülün gerçekten neye ve kime verildiğidir.

Yazıyı oku ›

BAŞARI, ZORLUKLARA RAĞMEN AYAKTA KALABİLMEKTİR

Başarı nedir, biliyor musunuz? Sadece hedefe ulaşmak, alkışlanmak, takdir edilmek ya da zirvede görünmek değildir başarı… Asıl başarı, önünüze çıkan bütün engellere rağmen mücadele etmek, düştüğünüzde yeniden ayağa kalkmak ve inandığınız yolda kararlılıkla yürümektir. Bazen en büyük zaferiniz, kimseye kendinizi anlatmaya çalışmadan, sessizce yolunuza devam edebilmektir. Hayat bize çok şey öğretiyor. Kimin gerçekten yanımızda olduğunu, kimin yalnızca işler yolundayken bizimle yürüdüğünü, kimin başarılarımızı içtenlikle alkışladığını, kimin de en küçük bir zorlukta arkasını dönüp gittiğini zaman gösteriyor. Çünkü insanın gerçek dostları, yalnızca güzel günlerinde yanında olanlar değil, zor günlerinde elini bırakmayanlardır. Hz. Ali’nin ‘Seni yoracak olanlarla değil, seninle yorulacak olanlarla yol yürü’ sözü vardır. Ne kadar anlamlı, ne kadar hayatın içinden bir söz… İnsan bu sözün değerini, yıllar geçtikçe ve hayatın yükünü omuzladıkça daha iyi anlıyor.

Yazıyı oku ›

BİR CUMA GÜNÜ

İnsanın içine huzur vermesi gereken, duaların daha bir başka edildiği, insanların sevdiklerini hatırladığı bir gün… Ama bu cuma bizim için acıyla geçti. Kanserle mücadele eden bacanağımızın acı sonu haberi geldi. Hastalıkla mücadele etmişti. Hayata tutunmak için direnmişti. Ancak bazen insan ne kadar mücadele ederse etsin, hayatın karşısında çaresiz kaldığı bir an geliyor. Ve o an geldiğinde geriye sadece gözyaşı kalıyor. Cenazeye gittiğimizde gördüğüm manzaralar ise içimi daha da acıttı. Bir genç adam… Kendi babasını elleriyle mezara koyuyordu.

Yazıyı oku ›

HAK ETMEYENE DEĞER VERİRSEN, SENDEN KÖTÜSÜ OLMAZ

Bir insana hak etmediği değeri vermeyeceksin. Çünkü hak etmeyen birine gereğinden fazla değer verdiğinde, günün sonunda senden kötüsü olmaz. Bunu yıllardır söylüyorum. Hele bugünlerde bu sözün ne kadar önemli olduğunu daha iyi anlıyorum. Öyle bir dönemden geçiyoruz ki eline mikrofon alan kendisini şarkıcı, iki program sunan kendisini sunucu, iki fotoğraf çektiren kendisini model, bir dizide birkaç sahne oynayan kendisini oyuncu ilan ediyor. Peki, bu işler neden bu kadar ayaklara düştü? Şöhret olmak neden bu kadar kolay sanılıyor? Emek vermeden, yıllarca çalışmadan, kendini geliştirmeden, mesleğin mutfağından geçmeden bir anda tanınmak isteyenlerin sayısı her geçen gün artıyor. Oysa biz böyle görmedik bu meslekleri… Bir dönem vardı… Unkapanı Plakçılar Çarşısı. Türkiye'nin dört bir yanından insanlar şöhret olma hayaliyle Unkapanı'na akın ederdi. Kimi sesine güvenirdi, kimi bestesine… Kimi ise sadece hayalinin peşinden koşardı. Sesini beğenen de gelirdi, sesi güzel olmayan da… Ama orada bir gerçek vardı… Sezar'ın hakkı Sezar'a verilirdi. Gerçekten yeteneği olan, sesi güzel olan, müzik adına söyleyecek sözü bulunan insanlar kendilerine bir yer bulurdu. Elbette o dönemde de bazı istisnalar vardı. Özellikle sonradan yapımcı kimliğiyle Plakçılar Çarşısı'na gelen bazı isimler, parası olan herkese şöhret vaat etmeye başladı. Ses var mı? Yok… Yetenek var mı? O da yok… Ama para varsa umut vardı… Buna rağmen Unkapanı'nın gerçek plakçıları ve müzik insanları, yılların birikiminden kolay kolay taviz vermedi. Gerçek anlamda sanat yapanlara, emek verenlere ve yeteneği olanlara kapılarını açmaya devam ettiler.

Yazıyı oku ›

ZAFER ABİ İLE AYNI ÇATI ALTINDA

Magazin dünyasında bazı isimler vardır, yalnızca yaptıkları haberlerle, gerçekleştirdikleri röportajlarla değil, insanlıkları, dürüstlükleri ve mesleklerine olan saygılarıyla iz bırakırlar. İşte Zafer Dinçer benim için böyle bir isimdir. Zafer abi, magazin gazeteciliğinde uzun yıllardır emek veren, yaptığı haber ve röportajlarla bir döneme damga vurmuş, mesleğin zorlu yollarından geçerek bugünlere gelmiş gerçek bir gazetecidir. Onun gazeteciliğinde yalnızca haber yapmak yoktur, insanı tanımak, dinlemek, anlamak ve haber yaptığı kişiye saygı göstermek vardır.

Yazıyı oku ›

BİZ HANCİ, ONLAR YOLCU

Ben 38 yıldır gazetecilik yapıyorum. Dile kolay… Bir insanın hayatında 38 yıl az bir zaman değil. Bu mesleğe başladığım günlerde bugünün teknolojisi yoktu. Telefonlar akıllı değildi, sosyal medya yoktu, herkesin elinde kamera taşıdığı bir dünya henüz kurulmamıştı. Haber, gerçekten peşinden koşularak bulunurdu. Röportaj yapmak için insanlara ulaşmak, onların kapısını çalmak, saatlerce beklemek, bazen günlerce peşinden gitmek gerekirdi. Ben de bu meslekte yıllar boyunca binlerce insanla karşılaştım. Siyasetçilerle, gazetecilerle, sanatçılarla, sporcularla, iş insanlarıyla, hayatın farklı kesimlerinden insanlarla konuştum. Ama yaptığım röportajların önemli bir bölümünü sinema dünyasının emekçileri oluşturdu.

Yazıyı oku ›

BİR OFİS, BİR DOSTLUK VE YILLAR SONRA GELEN ACI HABER

Bazı insanlar vardır, hayatınıza bir dönem girer ama bıraktıkları iz ömür boyu silinmez. Bazı dostluklar vardır, yıllar geçse, yollar ayrılsa, şehirler değişse bile hiç eskimez. İşte Cihad Rahmi Akar benim için böyle bir dosttu. Gençlik arkadaşım, yol arkadaşım, meslektaşım… Iğdır’da gazeteciliğe gönül verdiğimiz yıllarda birlikte muhabirlik yapardık. O zamanlar gazetecilik bugünkü gibi değildi. Ne elimizde cep telefonları vardı ne de internetten birkaç saniyede habere ulaşabiliyorduk. Haber peşinde koşmak, fotoğraf çekmek, not tutmak, insanlarla konuşmak ve öğrendiğimiz bilgileri gazete merkezlerine ulaştırmak büyük emek isterdi. Ama biz gençtik… Hevesimiz vardı, heyecanımız vardı. Gazeteciliği seviyorduk. Cihad abinin Iğdır Belediyesi’nin girişinde bir ofisi vardı. Aslında o ofis sadece bir büro değildi bizim için. Adeta ikinci evimizdi. Cihad’la yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi. Çocukluk arkadaşım, canım teyze oğlum Serhat'da yanımızdan hiç ayrılmazdı. Üçümüz neredeyse her gün birlikteydik.

Yazıyı oku ›

HELAL SİZE VALİ BEY

Yaklaşık 28 yıldır doğup büyüdüğüm, çocukluğumun geçtiği, her sokağında ayrı bir hatıramın olduğu memleketim Iğdır'a ne yazık ki gidemedim. Hayatın koşuşturması, gazetecilik mesleğinin yoğun temposu ve İstanbul'daki çalışma hayatım buna fırsat vermedi. Ancak kilometrelerce uzakta olmak, insanın memleket sevgisini azaltmıyor. Aksine, hasreti her geçen gün daha da büyütüyor. Ben bugün 38 yıllık gazeteciyim. Mesleğimin büyük bölümünü İstanbul'da geçirdim. Sayısız siyasetçi, bürokrat, belediye başkanı, vali ve kaymakam tanıdım. Kimileri sadece makam odalarında oturmayı tercih etti. Kimileri vatandaşla arasına görünmez duvarlar ördü. Halkın içine çıkmayan, sorunları masa başında dinlemeyi yeterli gören yöneticiler de gördüm.

Yazıyı oku ›

MAGAZİN DÜNYASININ ATOM KARINCASI

Levent Çekiç’i yıllardır tanırım… Meslek hayatı boyunca hep aynı heyecanla çalışan, gecesini gündüzüne katan, magazin dünyasının nabzını tutan ender isimlerden biridir. Ben ona yıllar önce bir lakap taktım, ‘Gecelerin Efendisi’ Çünkü bu unvanı fazlasıyla hak ediyor. Magazin dünyasında önemli bir davet mi var? Bir gala mı düzenleniyor? Ünlü isimlerin katıldığı bir gece mi yaşanıyor? Türkiye'nin hangi şehrinde olursa olsun, hatta dünyanın neresinde olursa olsun, Levent Çekiç ve ekibi mutlaka oradadır. O sadece bir fotoğraf çekmez, sadece bir video kaydı yapmaz, gecenin ruhunu yakalar, o anın hikayesini kayıt altına alır.

Yazıyı oku ›

ESKİ GAZETECİLİK NEREDE?

Bugün 24 Temmuz… Basında sansürün kaldırılışının yıl dönümü… Bir başka ifadeyle Basın Bayramı… Takvimde sadece bir tarih gibi görünse de, benim için ömrümün tam 38 yılını verdiğim mesleğin dönüm noktalarından biridir. Her 24 Temmuz geldiğinde ister istemez geçmişe gidiyorum. Elime ilk kez fotoğraf makinesini alışımı, ilk haber heyecanımı, matbaa kokusunu, karanlık odada film banyosu yapılan günleri, haber yetiştirmek için zamanla yarıştığımız o unutulmaz yılları hatırlıyorum. Ve kendi kendime aynı soruyu soruyorum… ‘Eski gazetecilik nerede?’

Yazıyı oku ›